Sahibine Marksist Notlar

  08.05.2037, 8:30 Fatih Cami Civarı… Çevik kuvvet ekipleri, belediye işçileri ile birlikte güvenlik barikatlarını alana kurmaya başlamışlardı. Çevik kuvvet ve özel ekipler de yerlerini alıyorlardı. Benim görevim ise kendi bölgemde ekiplerin doğru yerlere yerleştiğinden emin olmak, çevre güvenliği almak ve şüpheli durumları merkeze bildirmekti. Benimle aynı işi yapan 3 tane daha komiser vardı. Hepsi şubeden arkadaşlardı. Hiç heyecanlı değildim ancak heyecanlı görünmem gerekirdi. Her zaman yaptığımız sıradan bir işti. Ancak müdürler oldukça gergindi. Zira Cumhurbaşkanı cenaze törenine iştirak edebilirdi. Mesleki tecrübem ve bana bir hafta öncesinden gelen rapor Cumhurbaşkanı’nın bu cenaze törenine kesinlikle katılacağını söylüyordu. Birçok devlet büyüğünün bakanın ve patronun yanında Cumhurbaşkanı’nın da törene katılması şaşırtıcı değildi oysa. Çünkü; ölen tarikat lideri devletle içli dışlı birçok iş adamının bürokratın şeyhiydi. İktidarın en önemli ortaklarından ve oy potansiyeli...

  Başlığa bak ne alakası var dedirtecek cinsten. Ama öyle değil. Arşimet’in dediği gibi bana bir destek noktası verin dünyayı yerinden kaldırayım. Haa destek noktası da arayıp durduğumuz yok. Bize bir silah verildi ve yağlayıp çalıştığını ve parladığını görüp o güne kadar duvarda asılı tutuyor da değiliz. Arayışlarımıza son verdik. Evet. Çünkü sürekli çalışan ve attığını vuran bir silahımız var. Her ne kadar teknoloji ve zaman ilerlese de gez gör arpacık yerine bir sürü havalı işlev eklense de biz silahı tutana ve tetiği çekene bakarız. Zira mermiyi hedefe gönderecek olan odur. Havalı bir giriş oldu sanırsam devam edelim.   Şimdi silahımızı hedefe doğrultmak yerine orasını burasını karıştıran, kabzasında daha fazla mermi olsun. Üzerinde hedefi daha büyük gösteren bir nişangah olsun. Merminin barutunu öyle bi yapalım ki iki kat hızlı gitsin diyenler olabilir. Olsun… Bize ne... “Onlar her zaman olacaklar”. “Bize düşünme pratikleri yaptırdıkları için de onlara teşekkür eder geç...